Kerel, ga toch fietsen !


Door wereldfietser Frank van Rijn.

Jan en Marie gaan trouwen en dat belooft een geweldig feest te worden.


Terwijl de voorbereidingen voor de bruiloft in volle gang zijn komt daar opeens Achmed op zijn zwaar bepakte fiets aangereden, een ruige vreemdeling uit een ver land. De trui wit van het zout en bruin van het stof, een korte broek die al een heel tijdje geen sopje meer heeft gezien.

En twee sokken die weliswaar min of meer bij elkaar horen, maar waarvan de linker toevallig net binnenstebuiten zit, terwijl de rechter een gat ter grootte van een pingpongbal bij de enkel vertoont.

Oom Kees ziet de vagebond langsrijden, houdt hem aan, trakteert hem op een kop thee en vraagt: "Heb je zin om vandaag bij ons te blijven ? Dan kun je een echte Hollandse bruiloft meemaken !"

Zoiets zie ik nog niet zo snel gebeuren in Nederland en als oom Kees zich ooit mocht verstouten een dergelijke uitnodiging te lanceren zonder eerst overleg te plegen met de rest van de familie, loopt hij een dikke kans van Jan of Marie te horen te krijgen: "Kerel, ga toch fietsen!" ... En dan kan hij maar beter met Achmed meegaan.

In Marokko is een dergelijke situatie heel gewoon en het is me al meerdere keren overkomen dat ik door een familielid in de X-ste graad van de bruid of bruidegom ben uitgenodigd om de trouwpartij bij te wonen.

Aangezien ik echter met mijn, niet geheel voor dit doel geschikte, kleding nogal uit de toon val tussen een gezelschap op z'n paasbest en ik bovendien niet echt een groot feestvarken ben, houd ik de boot bij zo'n invitatie meestal beleefd af.


Maar als het om gastvrijheid gaat...


TOP